yrkir titill svhv2019.

Ný ljóð

Ég lít á undirsíðuna Ný ljóð á yrkir.is sem mínar persónulegu þvottasnúrur þar sem ég hengi splunkuný ljóð út til að þau taki sig og viðrist.
Þau eru ófullgerð og fara síðar, eftir frekari úrvinnslu, annað hvort í safn óbirtra ljóða eða í ljóðahandrit, eftir atvikum. 

 

Aðdráttarafl á Hringbraut

svartklædd
samt í blóðrauðri peysu
framandleg
með svartbrúnan hárþyril
yfir dökkum vakandi augum
mjúkur líkaminn hvílir
fallegur í hreyfingum

við sitjum þarna
hvor sínum megin
í leið þrjú
um miðbik þriðjudags
sólin baðar Hringbrautina
þar sem líf okkar liggur
óvænt saman
eins og háspennulína
sé strengd yfir ganginn
milli okkar
aðdráttaraflið ýlfrar í strengnum
og forvitnin

en svo stíg ég út á biðstöðinni
við Hallargarðinn

 

 

Morgunandakt

bregst ekki
klukkan hálf tíu
koma þau lallandi
eftir reykvískri gangstétt
gömlu taílensku hjónin
hönd í hönd
sama hvernig viðrar
öldruð og lúin
eilítið vagandi
hún talar
hann þegir
samkenndin augljós
hver skyldi vera
saga þeirra
sem binda saman álfur
og tímana tvenna?

 

 

Næturmynd

það er nótt
og ég þreyi andvökuna
sit við gluggann
horfi á nóttina bæra
næturgrænt lauf hausttrjáa

regnvot gatan einsömul
í háleitu skini ljósastaura
borgin bíður morguns
haustið bíður vetrar
ég bíð svefnsins

vindurinn gerir aðsúg
að nóttinni
slítur laufið út í sortann
svartnættið hopar
fyrir ljósinu

 

 

Bænasöngl

hann situr framarlega
í vagninum
- ég fremst
byrjar að syngja
- lágt en ákveðið
ég átta mig á
að maðurinn
kyrjar bænir
hér í leið þrjú
um miðjan dag
á Miklubraut
mitt í erli
hversdagsins

staðurinn fljótandi
en stundin heilög

ég finn í þessu fegurð
skynja nið aldanna
framandlega strauma
sem nútíminn fleytir
að ströndum

 

 

Í sjónlínu við Völkunadd

 

I

sit á kúptum steini í fjöru
hafið er svarblátt og kyrrt

fuglinn úar á lognöldunni
kvöldsól bregður löngum skuggum

goluþytur við eyra
hárlokkur kitlar vanga
dreitill hlýjar hið innra
ég brosi út í kyrrðina

raddir í fjarska
þjóðvegaumferð
þota í háloftum
lóa syngur kveðjustef

haust fer að

 

II

þessir löngu skuggar
ná jafnlangt aftur og lífið

maðurinn er aldrei einn
þó að hann haldi annað

útmörk tilverunnar fjarlæg
og nálæg í senn

tíminn boginn
aðdráttarafl minninganna
sveigir hann að sér
sums staðar svarthol

það sem hæst rís
varpar lengstum skugga

 

 

Við Knarrarós

bogi jarðkringlu hnífskarpur
dreginn svarblár við ljósan himin
þar sem nótt mætir degi
og roðagyllt sól gengur til viðar

við sjónarrönd farskip
selir á útskerjum
undir drynur þungt haf
hvítfextrar öldu

rýkur af þangi í fjöru
rauðar marflær á þönum
hlaupa undan flóði
togkröftum tungls

allt rís
allt hnígur

 

 

Kjarnorkukvíði

ung fór ég vítt um veröld
þjökuð kjarnorkukvíða

við gátum ekki vitað
hvort vöknuðum að morgni

allt undirlagt kaldastríðsógn
stórveldi í störukeppni
atómbombur á vogarskálum
sigurvegarinn myndi einnig tapa

svo velti þúfan Höfði þungu hlassi
heimurinn kyrrðist
kjarnorkukvíðanum létti
menn uppteknari af örbylgjukliði

næstum fjörutíu árum síðar
örvæntum við aftur
yfir því sama
og meiru til

hvernig getum við
verið komin svona langt
en þó svo hræðilega stutt?

 

 

HÉR er töluvert af nýlegum og eldri ljóðum sem ekki hafa farið á bók.